เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้วงอักษร
⬢⬢⬢
ตอนที่ 265 สองผู้เฒ่าเสวียนหมิง
เจิ้งเซวียนมองดูตงฟางไป๋ที่กลับมา จึงยื่นโอสถหวนคืนขนาดเล็กให้เม็ดหนึ่งพลางถามด้วยความกังวลว่า “พี่ไป๋ได้รับบาดเจ็บหรือไม่?”
ตงฟางไป๋กลืนโอสถลงไปหนึ่งเม็ด พยายามสงบปราณโลหิตที่ปั่นป่วนก่อนกล่าวว่า “เพียงแค่ได้รับแรงกระแทกเล็กน้อย ไม่เป็นไรมาก! นับว่าโชคดีที่ช่วงก่อนหน้านี้ได้บรรลุความเข้าใจในสุสานกระบี่ มิเช่นนั้นวันนี้คงต้องพ่ายแพ้ไปแล้ว! วรยุทธ์มังกรคชสารปรัชญาช่างร้ายกาจยิ่งนัก!”
เจิ้งเซวียนได้ยินคำของตงฟางไป๋จึงเห็นพ้องว่า “วรยุทธ์มังกรคชสารปรัชญาเป็นยอดวรยุทธ์คุ้มครองนิกายเร้นลับ อานุภาพย่อมมหาศาล โชคดีที่การบำเพ็ญนั้นยากยิ่งนัก ขนาดตรรกะพรสวรรค์สูงส่งอย่างธรรมราชาวงล้อทอง ก็ยังทำได้เพียงฝึกถึงชั้นที่เก้าเท่านั้น!”
อีกด้านหนึ่ง ธรรมราชาวงล้อทองกล่าวกับจ้าวหมิ่นว่า “ตงฟางปู้ไป้๋สมคำร่ำลือจริงๆ อาตมาประมาทวีรชนใต้หล้าเกินไปแล้ว หลังจบการเดินทางมาต้าซ่งในครั้งนี้ อาตมาควรต้องเก็บตัวบำเพ็ญเสียแล้ว!”
ทว่าจ้าวหมิ่นกลับปลอบประโลมว่า “ท่านธรรมราชาอย่าได้คิดมาก! แม้ครั้งนี้จะจบลงด้วยผลเสมอกัน แต่ท่านธรรมราชาก็ยังถือว่าได้เปรียบอยู่นิดหน่อย!”
ธรรมราชาวงล้อทองเมื่อได้ยินคำปลอบของจ้าวหมิ่นก็ไม่ได้กล่าวสิ่งใดเพิ่มเติม เพียงเดินไปเบื้องหลังจ้าวหมิ่นเงียบๆ แล้วเริ่มโคจรพลัง