0223

⬢⬢⬢

ตอนที่ 223 การเกลี้ยกล่อมของเจิ้งเซวียน

ยามต้นฤดูใบไม้ผลิทางทิศเหนือยังคงหลงเหลือความหนาวเหน็บของฤดูหนาว แสงจันทร์เสี้ยวบนท้องฟ้ายิ่งขับเน้นให้หอเมรัยจันทราเมามายดูเงียบสงัดและเปลี่ยวเหงา ยิ่งไปกว่านั้นยังทำให้ “อู๋ฉิง” ที่กำลังโศกเศร้าอยู่กลางลานดูน่าสงสารจับใจยิ่งนัก!

เจิ้งเซวียนผลักประตูห้องออกแล้วเดินไปยืนอยู่เบื้องหลังอู๋ฉิง เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่แฝงไปด้วยความสงสาร “ข้าบอกเสมอว่าคนเราต้องมองไปข้างหน้า! เพราะเราไม่สามารถเปลี่ยนแปลงอดีตได้ ดังนั้นมีเพียงการสร้างอนาคตที่งดงามเท่านั้น ถึงจะคู่ควรกับผู้ที่รักเราอย่างสุดหัวใจ”