0202

⬢⬢⬢

ตอนที่ 202 ความคิดดิบที่ไม่สุกงอม

อาจารย์และศิษย์ทั้งสองสนทนากันจนถึงช่วงเที่ยงวันจึงได้หยุดลง ทว่าครั้งนี้เจิ้งเซวียนกลับได้รับประโยชน์กลับไปมหาศาล ทั้งยังเป็นการสั่งสมเจตจำนงแห่งจิตใจเพิ่มขึ้นอีกไม่น้อย

เมื่อเห็นว่าถึงเวลาอาหารกลางวัน เจิ้งเซวียนย่อมรู้ดีว่าถึงเวลาที่ต้องกล่าวลาแล้ว คาดว่าหวังหยางหมิงคงไม่ได้ตระเตรียมมื้ออาหารไว้ให้ เพราะผู้ฝึกยุทธ์ไม่เพียงแต่มีปริมาณการกินที่น่าตกใจ ทั้งยังต้องการของที่ช่วยบำรุงปราณโลหิตอย่างมาก ซึ่งบ้านของหวังหยางหมิงย่อมไม่มีทางตระเตรียมสิ่งเหล่านี้ไว้ เขาจึงเอ่ยปากกล่าวกับหวังหยางหมิงว่า “อาจารย์ เวลาก็ไม่เช้าแล้ว! ศิษย์ควรต้องขอตัวลากลับแล้ว! ไว้ผ่านไปอีกสักระยะศิษย์จะกลับมาขอฟังคำสอนจากอาจารย์ใหม่ขอรับ!”