0177

⬢⬢⬢

ตอนที่ 177 ร้านเล็กขนไก่

ช่วงต้นเดือนสิบสอง หิมะที่ตกติดต่อกันหลายวันได้ย้อมถนนในเมืองเป่าติ้งจนขาวโพลน สุดปลายถนนสายสีขาวโพลนนี้เป็นคฤหาสน์หลังมหึมา กินเนื้อที่กว้างขวาง รั้วรอบขอบชิดลึกสุดหยั่ง

บานประตูใหญ่สองบานของคฤหาสน์ปิดสนิท ห่วงประตูเริ่มมีสนิมทองแดงขึ้น หิมะที่หน้าประตูทับถมกันหนาเตอะ ไม่มีร่องรอยของผู้คนสัญจรหรือการกวาดทำความสะอาด คาดว่าคงไม่มีใครไปมาหาสู่กันนานแล้ว

ท้องฟ้าใกล้ค่ำ ภายในคฤหาสน์มืดมิด มีเพียงแสงไฟดวงเล็กดวงหนึ่งที่ส่องสว่างอยู่บนหอคอยเรือนหลัง บอกให้ผู้ที่สัญจรผ่านไปมาได้รู้ว่าที่นี่ยังมีคนเป็นคอยเฝ้าอยู่ คฤหาสน์ทั้งหลังเปรียบเสมือนสุสานขนาดใหญ่ ฝังกลบความรุ่งโรจน์ในอดีตและร่างของคนตายทั้งเป็นที่แบกรับความชอกช้ำทางใจเอาไว้