เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้วงอักษร
⬢⬢⬢
ตอนที่ 115 ความจริง
“โอ้! ไม่ทราบว่าเป็นเรื่องใดที่ทำให้คุณชายจื่ออี้ต้องเดินทางไกลมาถึงบู๊ตึ๊งเพื่อขอความช่วยเหลือ?” ซ่งหย่วนเฉียวเอ่ยถามด้วยความอยากรู้อยากเห็นเมื่อได้ฟังคำกล่าวของเจิ้งเซวียน ส่วนจุดประสงค์แรกนั้นซ่งหย่วนเฉียวละทิ้งไปโดยอัตโนมัติ เพราะเขารู้ดีว่านั่นเป็นเพียงคำสุภาพของเจิ้งเซวียนเท่านั้น
“จื่ออี้มาที่นี่เพื่อขอโอสถ! หยาหยวีเผชิญกับเหตุการณ์ไม่คาดฝันตั้งแต่เด็กจนทำให้ขาทั้งสองข้างพิการมากว่าสิบปี หลังจากที่จื่ออี้ได้รักษามาก็ได้มีความหวังที่จะลุกขึ้นยืนได้อีกครั้ง ทว่ายังขาดโอสถล้ำค่าชนิดหนึ่ง จึงจำต้องมายังบู๊ตึ๊งเพื่อขอโอสถ!” เจิ้งเซวียนกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงใจแฝงคำใบ้อยู่ในที นี่ก็เพื่อนำเข้าสู่หัวข้อถัดไป เพราะอย่างไรเจิ้งเซวียนก็ไม่สามารถเสนอให้บู๊ตึ๊งไปชิงยาดำหยกต่อกระดูกโดยตรงได้!