0004

⬢⬢⬢

ตอนที่ 4 บทที่ 4 จอมกระบี่บุปผาเบญจมาศ

“ลอบฟังเสียงพิณต้องถูกตัดสายนะ” เสียงพิณหยุดลงชั่วขณะ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงติดตลกเล็กน้อย

พร้อมกันนั้นก็พินิจมองผู้มาใหม่ เขาแต่งกายด้วยชุดชาวยุทธ์ สวมเสื้อยาวสีขาวเรียบง่ายดูดี เนื้อผ้าชั้นดีบ่งบอกถึงความสูงศักดิ์ของตระกูลขุนนาง

ใบหน้าหล่อเหลาสง่างามเผยรอยยิ้มจริงใจ แฝงไว้ด้วยกลิ่นอายของบัณฑิตผู้ทรงเกียรติ

เขาพายเรือลำน้อยยืนตระหง่านอยู่หัวเรือ มือไกวพัดพับเบา ๆ กิริยานั้นดูราวกับเซียนที่ล่องลอย ทั้งยังแฝงไปด้วยความอิสระเสรีของคนในยุทธภพ

ช่างเป็นบุรุษที่จิตใจเปิดเผยยิ่งนัก สมกับเป็นวิญญูชนผู้น่านับถือ

“พี่ชายอย่าได้ถือสา เมื่อครู่ได้ยินเสียงพิณอันไพเราะเช่นนี้ สอดคล้องกับบรรยากาศราวกับได้ฟังเสียงจากสวรรค์ ข้าจึงอดใจไม่ไหวจนส่งเสียงออกมา รบกวนความสำราญของท่านแล้ว ต้องขออภัยอย่างยิ่ง!”