บทที่ 120 ตกใจไปเองทั้งนั้น

บทที่ 120 ตกใจไปเองทั้งนั้น

จ้าวสุ่ยเซิงได้ยินแล้วก็อดอุทานไม่ได้ มิน่าล่ะ หนิวต้าเฉียงถึงได้ตื่นเต้นขนาดนี้

ที่แท้เขาก็มองเรื่องคราวนี้เป็นโอกาสสร้างผลงานของตัวเอง

จ้าวสุ่ยเซิงไม่ได้ดับความกระตือรือร้นของอีกฝ่าย

มีใจแบบนี้ อย่างน้อยก็เป็นเรื่องดี

หากเกิดเรื่องขึ้นในป่าจริงๆ จ้าวสุ่ยเซิงก็มั่นใจว่าตัวเองรับมือไหว

ทั้ง 2 คนเดินเข้าไปในป่าด้วยกัน ยิ่งต้นไม้หนาทึบขึ้นเท่าไร การเคลื่อนไหวของทั้งคู่ก็ยิ่งระมัดระวังมากขึ้น

จ้าวสุ่ยเซิงเปิดใช้ความสามารถติดตามเหยื่อ ตรวจหาร่องรอยของสัตว์รอบๆ