ตอนที่ 233 ในที่สุดก็เลิกแสดง

ตอนที่ 233 ในที่สุดก็เลิกแสดง

เสิ่นเจี้ยนเวยค่อย ๆ เดินเข้าไป ยืนหยุดลงที่ห่างจากเสิ่นหงหมิงสามสี่เมตร ยืนเคียงข้างเขา สายตามองตรงไปข้างหน้า

เมื่อเห็นภาพเบื้องหน้า เสิ่นเจี้ยนเวยชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วจู่ ๆ ก็หัวเราะออกมา

เสียงหัวเราะนั้นเริ่มต้นจากการหัวเราะเยาะเบาหวิวแผ่วบาง แล้วค่อย ๆ ดังขึ้น ราวกับกำลังชมละครตลกที่ไร้สาระสุดขีดเรื่องหนึ่ง

เธอหัวเราะจนแทบหยุดไม่อยู่ ยกมือขึ้นเช็ดหยดน้ำตาที่ไหลออกมาจากหางตา ในใจเอ่อล้นด้วยอารมณ์ที่บอกไม่ถูกว่าเป็นการประชดประชันหรือความเศร้าโศก

เบื้องหน้าคือแม่น้ำสายหนึ่ง

ผิวน้ำไม่กว้างนัก จับตัวเป็นน้ำแข็ง บนหาดตื้นยังมองเห็นหินกรวดที่โผล่ขึ้นมาหลายก้อน

เสิ่นเจี้ยนเวยดูเหมือนจะเดาออกว่าเสิ่นหงหมิงคิดจะทำอะไร