ตอนที่ 204 แกไม่มีสำนึกสาธารณะเลยหรือ!

ตอนที่ 204 แกไม่มีสำนึกสาธารณะเลยหรือ!

ตามที่เสิ่นเจี้ยนเวยบอก เส้นทางในหุบเขาเส้นนั้นพอเดินได้ แต่ไม่ง่ายเลย

อย่างแรกคือพุ่มไม้แห้งเหี่ยวที่ขึ้นอยู่ทั่วพื้น กิ่งก้านที่เคยเต็มไปด้วยหนามในฤดูร้อนแม้จะแห้งตายไปแล้ว แต่หนามก็ยังอยู่ หากฝืนลุยผ่านเข้าไป อย่างน้อยก็ต้องถูกขูดจนหนังถลอกไปชั้นหนึ่ง

อย่างที่สองคือสัตว์ป่าที่อาจโผล่มาเมื่อไหร่ก็ได้

เมื่อครู่ฝูงหมาป่ายังคงส่งเสียงหอนอยู่เชิงเขา ใครจะไปรู้ว่าตอนนี้พวกมันกำลังหมอบรอเหยื่อมื้อต่อไปอยู่ในแอ่งเขาแห่งใดหรือไม่

ยังไม่ต้องพูดถึงหลุมบ่อและร่องลึกที่ถูกใบไม้แห้งปกคลุมอยู่ใต้เท้า เพียงก้าวพลาดก็เท่ากับต้องกลิ้งตกลงไปอีกสามสิบเมตร