กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอคัมภีร์เถื่อน
ตอนที่ 149 วันนี้ ฉันจะให้เธอได้เห็นกับตาตัวเอง
เจียงถิงถอนหายใจยาว น้ำเสียงแฝงความตื้นตันใจ ราวกับกำลังพูดกับตัวเอง แต่ก็เหมือนกำลังพูดกับคนข้าง ๆ ด้วย
“เอาจริง ๆ นะ เมื่อกี้มีอยู่แวบหนึ่งที่ฉันนึกว่าเจี้ยนเวยเป็นเด็กเก็บมาเลี้ยงจริง ๆ ยัยหนูคนนี้โตมาในครอบครัวแบบนั้น แล้วยังรักษาอุปนิสัยแบบนี้ไว้ได้ มันน่าเหลือเชื่อจริง ๆ จะบอกว่าดั่งดอกบัวที่โผล่พ้นโคลนตมก็ไม่เกินเลย เธอต่างจากเจียงซิ่วหลานกับเสิ่นหงหมิงโดยสิ้นเชิง แล้วก็ต่างจากเสิ่นเนี่ยนเนี่ยนคนนั้นด้วย”
คนโดยรอบที่ได้ฟังต่างก็ชะงักไป