ตอนที่ 140 แต่งเรื่องจนปะติดปะต่อไม่ได้แล้วกระมัง

ตอนที่ 140 แต่งเรื่องจนปะติดปะต่อไม่ได้แล้วกระมัง

พี่สะใภ้คนที่ต้องการน้ำยาอย่างจริงใจเอ่ยขึ้นกับคนกลุ่มนั้นว่า “ถ้าพวกคุณมีข้อกังวลไม่กล้าใช้ ก็ยกให้ฉันเถอะ! พ่อของฉันไอมาทั้งฤดูหนาวแล้ว ที่บ้านก็ใกล้จะหมด กำลังกลุ้มใจว่าจะไปหาที่ไหน พวกคุณไม่เอา ฉันเอาเอง!”

คนเหล่านั้นไม่ตอบรับ ทำเป็นไม่ได้ยิน หันหน้าไปอีกทางเพื่อมองรอยแตกบนกำแพงล้อมลานบ้าน ราวกับว่าในรอยแตกนั้นจะมองเห็นอะไรที่วิเศษพิสดารขึ้นมาได้

ล้อเล่นน่า!

เมื่อครู่เสิ่นเจี้ยนเวยพูดไปแล้ว ว่าต่อไปจะไม่มีน้ำยานี้อีก

แม้ฤทธิ์ยาจะค่อย ๆ อ่อนลงตามกาลเวลา แต่ก็ยังดีกว่าไม่มีเลย

ยังไงเสีย แผลไฟลวกก็บรรเทาปวดได้ ไอแล้วก็ทุเลาลง ผ่าฟืนพลาดโดนมือก็ห้ามเลือดได้...