ตอนที่ 121 ปราการที่มิอาจก้าวข้ามได้ตลอดกาล

ตอนที่ 121 ปราการที่มิอาจก้าวข้ามได้ตลอดกาล

เฉิงอวี้หลานหยุดฝีเท้า มือข้างหนึ่งจับสายตะกร้าสะพายหลังไว้ ส่วนอีกมือชี้ไปยังทางแยกด้านซ้าย ขมวดคิ้วด้วยความสงสัย

“พี่เวย พวกเรากำลังจะไปไหนกัน แอ่งเขาไม่ใช่ต้องเดินไปทางซ้ายเหรอ”

เสิ่นเจี้ยนเวยไม่หยุดเดิน หันกลับมามองเธอทีหนึ่งแล้วยิ้มตอบ “พื้นที่ฝั่งซ้ายนั่นคนในหมู่บ้านรื้อค้นจนทั่วหมดแล้ว จะเหลือส่วนของเราที่ไหน วันนี้ฉันจะพาเธอไปอีกที่หนึ่ง”

เฉิงอวี้หลานขานรับคำหนึ่ง ไม่ได้ถามอะไรมาก รีบเร่งฝีเท้าตามไป

เดินต่อมาอีกเกือบครึ่งชั่วโมง เส้นทางบนภูเขาก็ยิ่งแคบลงเรื่อย ๆ เถาวัลย์แห้งเหี่ยวห้อยลงมาจากกิ่งไม้เหนือศีรษะ บางครั้งก็เสียดสีกับตะกร้าสะพายหลังส่งเสียงซู่ซ่าออกมา