ตอนที่ 117 แอปเปิลอย่ากินสุ่มสี่สุ่มห้า

ตอนที่ 117 แอปเปิลอย่ากินสุ่มสี่สุ่มห้า

อาหลิวจำใจย่อตัวลงนั่งยอง ๆ เอาปากแนบเข้ากับรอยกรีดนั้น สูดลมหายใจเข้าลึก แล้วกลั้นลมเป่าเข้าไปสุดแรง

เป่าไปหลายครั้ง หนังหมูก็ยังไม่ขยับเขยื้อน ตัวเขาเองกลับหน้าแดงก่ำคอปูด ลุกขึ้นยืนเอามือค้ำเอวหอบอยู่นาน

อาหลิวโบกมือให้หวังถูฟู “ไม่ได้ ไม่ได้ หนังหมูป่าหนาเกินไป เป่าไม่ไหว”

ป้าสะใภ้ข้าง ๆ หลายคนหัวเราะจนตัวงอ

ป้าจางถือมีดขูดขนชี้มาที่อาหลิว หัวเราะจนหลังงอ “ลุงหลิว ตัวโตเปล่าประโยชน์ หมูตัวเดียวยังเป่าไม่ขึ้น”

อาหลิวไม่โกรธ หอบไปหัวเราะไป “ถ้าแน่ก็มาทำเองสิ ดูซิว่าจะเป่าไหวไหม”

หวังถูฟูส่ายหน้ายิ้ม ๆ ดึงอาหลิวถอยไป “พอแล้ว พอแล้ว เดี๋ยวผมจัดการเอง”