ตอนที่ 26 ฝืนเด็ดแตงย่อมไม่หวาน

ตอนที่ 26 ฝืนเด็ดแตงย่อมไม่หวาน

เสิ่นเนี่ยนเนี่ยนพูดได้รัดกุมไร้ช่องโหว่ ดันเสิ่นเจี้ยนเวยขึ้นไปยืนบนแท่นศีลธรรมที่ต้องช่วยให้สมหวังน้องสาว

ราวกับว่าถ้าเสิ่นเจี้ยนเวยไม่ตกลง ก็เป็นคนใจคับแคบ ทนเห็นน้องสาวได้ดีไม่ได้

ชาติก่อนเสิ่นเจี้ยนเวยก็ถูกเธอผูกมัดจนดิ้นไม่หลุดด้วยวิธีนี้แหละ

แค่ประโยคว่า “พวกเราจะขอบคุณพี่” กับอีกประโยคว่า “ต่อไปพวกเราจะช่วยพี่” บวกน้ำตาที่ไหลออกมาถูกจังหวะและเสียงออดอ้อนอีกนิดหน่อย เสิ่นเนี่ยนเนี่ยนก็สามารถทำให้เสิ่นเจี้ยนเวยยอมยกเรื่องดี ๆ ทั้งหมดให้ไปอย่างว่าง่าย

แต่ตอนนี้ล่ะ?

เสิ่นเจี้ยนเวยมองใบหน้าที่งามเศร้าดุจดอกหลีต้องฝนของเสิ่นเนี่ยนเนี่ยน มองมือทั้งสองข้างที่วางอยู่บนแขนของตน ในใจสงบนิ่งราวกับบึงน้ำตาย