เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอคัมภีร์เถื่อน
ตอนที่ 191 การเปิดอาณาเขตลับขนาดใหญ่ 28
“……เอาเถิด เจ้ามีความสุขก็พอแล้ว”
สิ่งที่ควรพูดก็เอ่ยกระจ่างหมดสิ้นแล้ว เขาจะชอบคิดหรือชอบทำสิ่งใดล้วนเป็นเรื่องของเขา อย่างไรเสียท่าทีของนางก็แสดงออกไปอย่างชัดเจนยิ่งแล้ว
“ในเมื่อเจ้าไม่อยากไปแดนเร้นลับชิงตง เช่นนั้นก็ไปกันเถิด นำทางไปยังแดนเร้นลับเหยียนเซี่ย”
น้ำเสียงของหนิงเจาราบเรียบเป็นอย่างยิ่ง ท่าทีที่ปฏิบัติต่อเขาก็ไม่ต่างไปจากยามปกติ สิ่งนี้ทำให้มู่ยวี่จ้งทั้งยินดีทั้งเจ็บปวดใจ
ยินดีเพราะนางมิได้เหินห่างจากเขาด้วยเหตุนี้ เสียใจเพราะนางไม่ชอบเขาแม้แต่น้อยจริง ๆ คำสารภาพรักของเขาดูเหมือนจะมิอาจทำให้ในใจนางเกิดความหวั่นไหวใด ๆ ขึ้นมาได้เลย
น่าน้อยใจนัก……
ก็มิใช่เสียทีเดียว ตอนแรกนางยังโกรธอยู่เลยนี่นา ก็นับว่ามีปฏิกิริยาตอบสนองบ้างแล้วกระมัง?