กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอคัมภีร์เถื่อน
ตอนที่ 173 การเปิดอาณาเขตลับขนาดใหญ่ 10
ร่างกายเจ็บปวดจนไม่อาจลุกขึ้นยืน เขาทำได้เพียงคลานมุ่งหน้าออกไปด้านนอก ทุกก้าวที่คลานไปล้วนยากลำบากอย่างยิ่ง
นิ้วทั้งสิบชุ่มโชกไปด้วยโลหิต ภายในทางเชื่อมสีสลัวอันคับแคบ ทิ้งรอยตราประทับมือโลหิตเปรอะเปื้อนเศษดินไว้รอยแล้วรอยเล่า……
ต่อเสียงกรีดร้องอันโหยหวนนั้น หนิงเจาทำเป็นไม่รู้ไม่เห็น ได้แต่ใช้ความนึกคิดเร่งเร้าให้กู่กัดกร่อนใจเพิ่มความเร็วในการกัดแทะอย่างต่อเนื่อง เพื่อมิให้ดึงดูดผู้คนมามากกว่านี้
จะให้เขาหนีรอดออกไปไม่ได้เด็ดขาด!
รอจนนางฟื้นคืนร่างมนุษย์แล้ว หลิงโหยวก็ไม่อาจละเว้นเช่นกัน
ถึงเวลานั้นนางจะใช้เชวี่ยเซียงซือทำลายทะเลจิตสำนึกของเขาก่อน ทำให้เขาสูญเสียความทรงจำช่วงนี้ไป จากนั้นค่อยโยนคนเข้าไปในฝูงสัตว์อสูร ใช้สิ่งนี้กระตุ้นจิตตระหนักรู้คุ้มกายของเขาขึ้นมา รอจนกระทั่งจิตตระหนักรู้คุ้มกายสลายไป นางก็สามารถซ้ำดาบลงมือสังหารคนได้โดยตรง