กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย นลินเหมย
ตอนที่ 472 ไม่เหมือนครั้งเยาว์วัยอีกแล้ว 88
ชิงอันเชื่อลู่เหยียนโจวอยู่แล้ว เป็นเพราะเธอเองที่รู้สึกไม่มั่นคง กลัวถูกทอดทิ้ง
คืนนั้นที่ถูกป้าไล่ออกจากบ้านผ่านมาสิบปีแล้ว แต่ยังเป็นฝันร้ายที่ซ่อนตัวอยู่ในใจเธอ
ทุกครั้งที่รู้สึกมีความสุข มันจะปรากฏตัวราวกับภูตผี คอยเตือนว่าเธอเคยถูกทอดทิ้ง
ลู่เหยียนโจวจะไม่ทำแบบนั้น เธอเชื่อมั่นว่าไม่ว่าเธอจะหลงทางอยู่ที่ไหน
ต่อให้ต้องข้ามภูเขาข้ามทะเล ลู่เหยียนโจวก็จะตามหาเธอจนเจอ
“ลู่เหยียนโจว”
ชิงอันซุกตัวอยู่ในอ้อมแขนเขา เอ่ยเรียกเสียงเบาอู้อี้
ที่แท้เมื่อคนเรามีความสุขถึงขีดสุด ก็รู้สึกเศร้าขึ้นมาได้จริง ๆ
“ฉันอยู่นี่”