กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย นลินเหมย
ตอนที่ 444 ไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว การท่องเที่ยวของวัยเยาว์ 60
ลู่เหยียนโจวสบดวงตาคู่นั้น ร่างกายพลันแข็งค้าง สมองขาวโพลนไปหมด
ชิงอันร้องไห้ออกมาโดยไม่มีสัญญาณ น้ำตาหยดแล้วหยดเล่าร่วงลงบนก้อนหิน ทิ้งรอยวงกลมสีเข้มไว้
เธอไม่ส่งเสียง เพียงกัดริมฝีปาก ไหล่สั่นเล็กน้อย
นี่เป็นครั้งแรกที่ลู่เหยียนโจวรู้สึกทำอะไรไม่ถูก มือทั้งสองลอยค้างอยู่กลางอากาศ ไม่รู้ควรวางไว้ตรงไหน
เขาเคยเห็นชิงอันยิ้ม เคยเห็นเธอขมวดคิ้ว เคยเห็นเธอโกรธ แต่ไม่เคยเห็นเธอร้องไห้
“อย่าร้อง”
ทันทีที่พูดจบ เขาก็รู้สึกว่าตัวเองทั้งโง่และพูดไม่เป็น ทั้งที่เคยอ่านหนังสือมากมาย แต่ตอนนี้กลับไม่มีคำปลอบโยนสักคำที่ใช้ได้
ชิงอันไม่สนใจเขา น้ำตากลับไหลหนักกว่าเดิม