กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย นลินเหมย
ตอนที่ 385 ท้ายที่สุดก็ไม่เหมือนวัยเยาว์ที่ออกท่องเที่ยว ตอนที่ 1
ค่ำคืนฤดูหนาวในจิงเป่ย อุณหภูมิต่ำกว่าศูนย์สิบองศา ผู้คนบนถนนมีเพียงประปราย เสียงลมคำรามราวกับหมาป่าหอน
เด็กหญิงวัยแปดขวบเท้าเปล่า ขดตัวสั่นเทาอยู่ในมุมหนึ่ง
แก้มแดงก่ำ คราบน้ำตาแห้งกรังติดอยู่บนผิว
เธอไม่รู้ว่าควรไปที่ใด ป้าบอกว่าเธอเป็นเด็กไม่ดี และไม่มีใครต้องการเธอ
ในความพร่ามัว เธอเห็นพ่อกับแม่ยืนอยู่ท่ามกลางแสงอุ่น ราวกับกำลังมารับเธอ
แต่ร่างกายของเธอแข็งทื่อเพราะความหนาว ขาทั้งสองข้างไร้ความรู้สึกจนขยับไม่ได้
ท้ายที่สุด แม้แต่แรงจะลืมตาก็ไม่มีเหลือ