กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย นลินเหมย
ตอนที่ 73 หวั่นไหวต่อ “น้องสาว”
ภายในรถ เว่ยซือหลวี่มองสวี่ชิงอันที่เงียบงัน
ยามเย็นโรยตัว แสงตะวันสาดผ่านกระจกรถเข้ามา แสงอาทิตย์ยามเย็นอันอ่อนโยนโอบคลุมตัวเธอไว้แผ่วเบา
เธอเท้าคาง นิ้วมือเรียวยาวขาวผ่อง ราวกับหยกขาวโปร่งแสง
แสงเรืองรองปกคลุมใบหน้าด้านข้างที่งดงาม ผิวละเอียดมีขนอ่อนจาง ๆ ลอยอยู่
เส้นผมที่คลอเคลียอยู่ข้างแก้มเป็นสีน้ำตาลอ่อนเมื่อสะท้อนแสง เปล่งประกายอ่อนโยน
เธอนั่งนิ่งอยู่เช่นนั้น ราวกับความวุ่นวายและเร่งรีบของโลกถูกแสงสนธยาอันสงบที่รายล้อมรอบตัวเธอกลั่นกรอง จนตกตะกอนเป็นภาพสีน้ำมันอันมีมิติ
เว่ยซือหลวี่นึกถึงครั้งแรกที่หัวใจหวั่นไหว ก็เป็นช่วงเวลายามตะวันคล้อยเช่นนี้