บทที่ 61 ผู้บุกรุกปริศนา

บทที่ 61: ผู้บุกรุกปริศนา

ช่วงเที่ยงวัน ฝนที่ตกพรำมาตลอดก็สงบลงในที่สุด เมฆครึ้มจางหายไปจากท้องฟ้า เผยให้เห็นแสงแดดเจิดจ้าแต่ไม่แสบตา นาโอกิถอดหมวกคลุมฝนลง ก่อนจะเหลือบมองไปยัง ไคริว ที่ยืนอยู่ไม่ไกล มันกำลังตั้งสมาธิอย่างลึกซึ้ง

“โคไรดอน นายว่ามันจะใช้ ระบำสายฝน ได้สำเร็จไหม?” นาโอกิเอ่ยถาม

โคไรดอนอ้าปากหาวง่วง ๆ แล้วตอบเพียง “กาา~”

ทันใดนั้นเอง ดวงตาของไคริวก็ลืมขึ้นอย่างฉับพลัน แล้ว...ท้องฟ้าก็เปลี่ยนไป เมฆดำที่เพิ่งจางหายกลับมารวมตัวกันอีกครั้ง เหนือศีรษะของไคริว คล้ายกับถูกดึงดูดเข้าหากันด้วยพลังบางอย่าง

หัวใจนาโอกิเต้นระรัว มันสำเร็จแล้วหรือ?

แต่ฝนที่คาดหวัง กลับไม่ตกลงมา เมฆดำที่รวมตัวกันอย่างรวดเร็ว สลายไปอย่างรวดเร็วเช่นกัน ท้องฟ้ากลับมาแจ่มใสอีกครั้ง

เห็นได้ชัดว่าความพยายามใช้ระบำสายฝนครั้งนี้ล้มเหลว ไคริวเงยหน้ามองฟ้า สีหน้าเต็มไปด้วยความสับสน

นาโอกิขี่โคไรดอนไปหามันทันที “เกิดอะไรขึ้นน่ะ?”

“โฮรว์...” ไคริวครางเบา ๆ สายตาของมันยังคงจับจ้องไปบนท้องฟ้า นาโอกิตามมองและเริ่มครุ่นคิด “หรือจะเหมือนตอนที่พยายามใช้ ไฟฟ้าแสนโวลต์?”