กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
มหาปรมาจารย์เสวียนเจินกับหมอเทวดาโจวมองดูคนอื่น ๆ หลังจากได้รับเค้กไปแล้ว ต่างก็นิ่งเงียบไม่ส่งเสียง ลิ้มรสชาติอยู่ตรงนั้นอย่างสงบ
เมื่อเห็นสถานการณ์เช่นนี้ ทั้งสองสบตากันแวบหนึ่ง ต่างฝ่ายต่างมองเห็นความจนใจสายหนึ่งจากแววตาของอีกฝ่าย ทว่าก็ได้แต่ต้องฝืนใจก้มหน้าลงไปกัดเบา ๆ หนึ่งคำ
เดิมทียังนึกว่าเจ้าสี่ที่ไม่ได้พบหน้ากันมาครึ่งปีคนนี้ ฝีมือการทำอาหารจะมีความก้าวหน้าขึ้นมาบ้าง ทว่าคาดไม่ถึงเลยว่า...
มหาปรมาจารย์เสวียนเจินเปล่งเสียงร้องลั่นคำหนึ่ง “อมิตาภพุทธ!”
เค้กชิ้นนี้รสชาติแย่จนแทบจะเอาชีวิตคนชัด ๆ!
ส่วนหมอเทวดาโจวที่อยู่อีกด้านก็สบถคำหยาบออกมาตรง ๆ “บัดซบ! นี่มันอาหารหมูอะไรกัน!”
มหาปรมาจารย์เสวียนเจินรีบถามเจ้ารองที่อยู่ด้านข้างซึ่งจวนจะกินเค้กหมดแล้ว “เจ๋อเอ๋อร์ เค้กชิ้นนี้รสชาติไม่แย่หรือ”
“ก็พอได้ขอรับ รสหวาน”