ตอนที่ 227 แหวนแต่งงาน

หลังจากอวิ๋นจือจือค่อย ๆ รับประทานสำรับอาหารอันประณีตเสร็จสิ้น นางก็จัดชายกระโปรงให้เข้าที่ ค่อย ๆ คลุมผ้าคลุมหน้าแดงที่ปักลวดลายวิจิตรลงมา แล้วนั่งตัวตรงอยู่ริมเตียงอย่างสงบเสงี่ยม เฝ้ารอการกลับมาของจ้าวอวิ๋นจิ่นด้วยใจที่เปี่ยมสุขระคนขวยเขินเล็กน้อย

เวลาผ่านไปทีละนิดทีละเสี้ยว ในขณะที่นางเริ่มรู้สึกเบื่อหน่าย ความง่วงงุนค่อย ๆ เข้าครอบงำ เปลือกตาก็เริ่มดื้อดึงประกบเข้าหากัน ประหนึ่งว่าครู่ถัดไปจะผล็อยหลับลง

ทันใดนั้น สุ้มเสียงใสกระจ่างอันไร้เดียงสาสายหนึ่งก็ลอยแผ่วเบาเข้ามาจากนอกประตู

“พระชายาองค์ชายหก ได้ยินข้าพูดหรือไม่เจ้าคะ”

องค์หญิงแปดเขย่งปลายเท้า แนบชิดกับบานประตูใหญ่ที่ปิดสนิท ใบหน้าดวงน้อยแดงระเรื่อเล็กน้อยจากการออกแรงตะโกน ชวนให้เอ็นดูราวกับผลแอปเปิลสุกงอม