เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
ปลายยามเซิน ดวงตะวันค่อย ๆ คล้อยต่ำลงทางทิศประจิม แสงอัสดงสาดทอประกายสีทองอร่ามไปทั่วผืนฟ้า
หลังจากผู้คนทยอยแยกย้ายกันไป ห้องเครื่องอันโอ่โถงกว้างใหญ่จึงแลดูเวิ้งว้างเงียบสงบขึ้นมาบ้าง
จ้าวอวิ๋นจิ่นยืนสงบนิ่งอยู่ตรงนั้น ดวงตาคู่งามที่ลึกล้ำดั่งห้วงน้ำลึกของเขาจับจ้องมองอวิ๋นจือจือตรงหน้าอย่างแน่วแน่
พลันได้ยินเขาเอ่ยขึ้นอย่างเชื่องช้า “จือจือ คืนนี้พักอยู่ที่นี่เถิด! จวนแห่งนี้กว้างขวาง ห้องหับมีมากมาย เปิ่นหวังได้สั่งการให้พ่อบ้านตระเตรียมห้องอันแสนสบายไว้ให้เจ้าแล้วห้องหนึ่ง เช่นนี้แล้ว เจ้าก็มิต้องเหน็ดเหนื่อยเดินทางไปกลับอีก”
ถ้อยคำน้ำเสียงเผยให้เห็นถึงความห่วงใยอันอบอุ่นระคนอยู่ทุกอณู
เมื่ออวิ๋นจือจือได้ยิน ริมฝีปากก็ยกยิ้มขึ้นเป็นรอยยิ้มอันสดใสเฉิดฉาย ราวกับดอกท้อที่ผลิบานสะพรั่งในฤดูใบไม้ผลิอันงดงามจับตา