ตอนที่ 175 กินอาหารหมาเต็มปาก

หลังจากฉีอี้เจ๋อจากไปแล้ว อวิ๋นจือจือก็เบนดวงตางามคู่นั้นไปเล็กน้อย สายตาอันกระจ่างใสดั่งสายน้ำทอดมองไปยังจ้าวอวิ๋นจิ่น

เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาว่า “อาหารจานใหม่ที่ส่งคนนำไปให้ในวันนี้ถูกปากเจ้าหรือไม่”

จ้าวอวิ๋นจิ่นพอได้ยินคำนี้ ในหัวก็ผุดภาพอาหารเลิศรสแต่ละจานที่ได้ลิ้มลองยามเสวยมื้อเที่ยงขึ้นมาทันที หมูทอดชุบแป้งกรอบสีเหลืองทอง เนื้อพะโล้สีสันชวนน้ำลายสอส่งกลิ่นหอมฟุ้งแตะจมูก...

พอคิดถึงตรงนี้ เขาก็กลืนน้ำลายลงคอไปโดยจิตสำนึก รีบตอบกลับไปอย่างกระตือรือร้น “ถูกกระเพาะอาหารของเปิ่นหวังเป็นที่สุดจริง ๆ”