เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
หลังจากอวิ๋นจือจือรับประทานอาหารเช้าเสร็จสิ้น นางก็พาเสี่ยวเถากับจ้าวอู่นั่งรถม้า มุ่งหน้าตรงไปยังทิศทางของท่าเรือเขตไห่เป่ยทันที
ครึ่งชั่วยามต่อมา
อวิ๋นจือจือยืนอยู่บนลานโล่งของท่าเรือ พลางทอดสายตามองไปยังจุดที่ไม่ไกลนัก สีหน้าเต็มไปด้วยความสงสัย “เหตุใดท่าเรือนี้ยังซ่อมสร้างกันอยู่อีกเล่า มิใช่ว่าเปิดใช้งานมาหลายปีแล้วหรือ”
เสี่ยวเถารีบอธิบายอย่างรวดเร็ว “คุณหนู ท่านต้องจำผิดแน่ ๆ เจ้าค่ะ ท่าเรือเขตไห่ซีต่างหากที่เปิดใช้งานมาหลายปีแล้ว แต่ท่าเรือเขตไห่เป่ยแห่งนี้ยังอยู่ระหว่างการก่อสร้างเจ้าค่ะ”
อวิ๋นจือจือยกมือตบหน้าผากตัวเองเบา ๆ
เป็นอย่างที่คิด ระบบพัง ๆ นี่มาหลอกนางอีกแล้ว
นางกวาดสายตามองไปรอบด้าน พบว่าที่นี่มีคนอยู่ราว ๆ สองร้อยคน ทว่าพวกเขาล้วนเป็นผู้ที่มาสร้างท่าเรือทั้งสิ้น
ไม่มีคนสัญจรผ่านไปมาที่มาเดินเล่นแม้แต่คนเดียว