ตอนที่ 129 จระเข้น้อย ตุ๊กตาแท่งปลาเค็ม

นางเอามือน้อย ๆ อวบอ้วนปาดน้ำตาไปพลาง แผดเสียงร้องไห้ตะโกนลั่นไปพลาง “ท่านแม่ ข้าอิจฉาร่างร่างจริง ๆ เลยเจ้าค่ะ! เหตุใดนางถึงมีตุ๊กตาที่งดงามปานนั้นได้ ทว่าข้ากลับไม่มีเล่า”

“ข้าเองก็อยากได้ตุ๊กตาที่เป็นของข้าคนเดียวสักตัวเหลือเกิน ขอร้องท่านแม่รีบไปซื้อให้ข้าสักตัวเถิดเจ้าค่ะ!”

หม่าเวยเวยร้องไห้งอแงทวงเอาตุ๊กตาของเล่นไม่หยุดหย่อนเช่นนี้ เด็กคนอื่น ๆ ที่อยู่ด้านข้างเห็นเข้า ต่างก็พากันทำตามชั่วพริบตาเดียว ภายในสวนหลังจวนที่เดิมทีเงียบสงบร่มรื่นก็อบอวลไปด้วยเสียงร้องไห้ระงมดังขึ้นไม่ขาดสาย

เด็ก ๆ เหล่านี้ต่างร้องไห้จนใบหน้าเล็ก ๆ แดงก่ำ น้ำมูกน้ำตาเปรอะเปื้อนปนเปกันไปหมด บรรยากาศชุลมุนวุ่นวายยิ่งนัก