ตอนที่ 103 สัปหงกจนถูกก้อนหินปาใส่หัว

จ้าวอวิ๋นจิ่นได้ยินว่านางจะตั้งแผงขายยามราตรี อีกทั้งยังเหลือเฮ่อหยางไว้เพียงคนเดียว จึงไม่คิดอันใดมาก กล่าวกับอวิ๋นจือจือว่า “เปิ่นหวังคืนนี้ว่างอยู่พอดี จะอยู่เป็นเพื่อนพวกเจ้าสองคนตั้งแผงขายยามราตรีด้วย”

อวิ๋นจือจือมองเขาด้วยความประหลาดใจเล็กน้อย พลางรีบโบกไม้โบกมือกล่าวว่า “เช่นนี้เกรงว่าจะไม่ค่อยดีกระมังเจ้าคะ!”

อย่างไรเสียเขาก็มีสถานะสูงส่ง จะให้เขามาคอยร่วมตั้งแผงขายของกับพวกตนสองคน นางเกรงว่าจะถูกผู้อื่นนำไปนินทาเอาได้

จ้าวอวิ๋นจิ่นสบสายตากับนาง ยิ้มบาง ๆ พลางกล่าวว่า “เจ้าเป็นสหายของเปิ่นหวัง อีกทั้งยังช่วยเปิ่นหวังรักษารอยแผลเป็นจากคมดาบบนใบหน้าจนหายดี ไม่มีอะไรกันไม่ดีหรอก”

“อีกประการหนึ่ง พวกเจ้าสองคนไร้วรยุทธ์ มีเปิ่นหวังกับจ้าวอี จ้าวเอ้อร์อยู่ด้วย ย่อมคอยดูแลช่วยเหลือกันได้”