ตอนที่ 44 วันเวลาที่ปล่อยตัวตามสบายช่างสุขใจยิ่งนัก!

เมื่อเห็นนางเป็นเช่นนี้ เวินหลิ่งหนานจึงได้แต่แสร้งทำเป็นน่าเวทนา “ข้าปีนไม่ไหวแล้วจริง ๆ ขาสั่นไปหมดแล้ว เห็นแก่ที่ข้าปีนเขาติดต่อกันถึงสามครั้งและซื้อไอศกรีมแท่งไปสามครั้งแล้ว ก็สงสารข้าหน่อยเถิด!”

อวี๋จือจือเองก็ปวดเศียรเวียนเกล้ายิ่งนัก มิใช่ว่านางไม่อยากขายให้เขา ทว่านางต้องปฏิบัติตามกฎระเบียบต่างหากเล่า!

ใบหน้าของนางเปี่ยมด้วยความรู้สึกผิด น้ำเสียงจริงใจยิ่ง “คุณชายท่านนี้ ต้องขออภัยจริง ๆ หากอยากกินไอศกรีมแท่ง ย่อมต้องไปซื้อที่แผงของข้าเท่านั้น ข้าตั้งแผงขายของบนยอดเขาผู่ถัวเพียงที่เดียว กฎนี้ไม่อาจทำลายได้”

กล่าวจบ นางก็รีบค้อมกายคารวะเขาหนึ่งครั้ง จากนั้นจึงพาพวกเฮ่อหยางไม่กี่คนมุ่งหน้าปีนเขาต่อไป

เวินหลิ่งหนานสีหน้าพูดไม่ออก เขายังมิตายเสียหน่อย

นี่นับเป็นครั้งแรกที่เขาได้พบพานเถ้าแก่ที่พิลึกพิลั่นเช่นนี้ ช่างเปิดหูเปิดตาความรับรู้ของเขาเสียจริง