ตอนที่ 36 ช่างหน้าหนาเสียจริง

เมื่อมีคนมาช่วยมากพอ คณะผู้คนจึงเริ่มก้าวขึ้นสู่เส้นทางขึ้นเขาไปพร้อมกับฝูงชนรอบข้าง

สายตาของจ้าวอวิ๋นจิ่นกวาดผ่านอวี๋จือจือที่อยู่ด้านข้างโดยไม่ตั้งใจ น้ำเสียงเย็นชาของเขาดังขึ้น แฝงไว้ด้วยความสงสัยเล็กน้อย “การตั้งแผงขายของครั้งนี้ไม่ขายเต้าหู้เหม็นแล้วหรือ”

เห็นได้ชัดว่าเขาไม่ได้กลิ่นเหม็นที่คุ้นเคยของเต้าหู้เหม็น ทั้งยังไม่เห็นนางพกพาสิ่งของจำพวกเตามาด้วย จึงคาดเดาได้

“อืม คิดจะขายของที่แปลกใหม่ไม่เหมือนใครเสียหน่อยเจ้าค่ะ”

จากนั้น อวี๋จือจือก็เอ่ยขึ้นกึ่งเล่นกึ่งจริง “ฉายา ‘ไซซีเต้าหู้เหม็น’ ข้าฟังจนเบื่อแล้วเจ้าค่ะ”