เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
น้ำเสียงของจ้าวอวิ๋นจิ่นเคร่งขรึม “จ้าวอี รีบวางดาบลง”
เมื่อมองออกถึงความไม่สบายใจของอวี๋จือจือ เขาก็สั่งให้ข้ารับใช้ที่คอยปรนนิบัติและองครักษ์ออกไปทันที
รอจนกระทั่งในศาลาเหลือเพียงพวกเขาสองคน จ้าวอวิ๋นจิ่นจึงเอ่ยปากถาม “คิดจะเอาอะไรจากเปิ่นหวังเล่า”
อวี๋จือจือมองดวงตาอันล้ำลึกคู่นั้นของเขา ตั้งสติได้แล้วจึงค่อย ๆ เอ่ยว่า “ข้าต้องการให้เจ้าเป็นผู้หนุนหลังของข้า ปกป้องข้าให้ปลอดภัยในนามสหาย”
มุมปากของจ้าวอวิ๋นจิ่นยกขึ้นเล็กน้อย น้ำเสียงอ่อนโยนลงบ้าง “คิดจะอาศัยอำนาจจากเปิ่นหวังเพื่อรักษาชีวิตรึ”
“อืม ไม่ปิดบังเจ้า ตอนนี้ข้าไร้อำนาจไร้อิทธิพล อีกทั้งยังเป็นคนทำการค้า ภายหน้าย่อมยากจะหลีกเลี่ยงการล่วงเกินผู้อื่นโดยไม่ตั้งใจ เมื่อครู่นี้ข้าเพิ่งออกมาจากห้องขัง ผ่านเรื่องนี้มาจึงซาบซึ้งเป็นอย่างยิ่ง”