ตอนที่ 23 ไซซีเต้าหู้เหม็น

เมื่อเวลาค่อย ๆ ล่วงเลยไป กิจการของแผงขายของก็ค่อย ๆ ฟื้นตัวกลับมาคึกคักเหมือนช่วงก่อนหน้า

ผ่านไปราวครึ่งชั่วยาม เมื่อเห็นว่าเต้าหู้เหม็นใกล้จะขายหมดเกลี้ยง อวี๋จือจือก็รีบทอดขึ้นมาหนึ่งชุดอย่างรวดเร็ว และนำไปส่งที่จุดขององครักษ์ด้วยตนเอง

“รบกวนพี่ใหญ่องครักษ์ ช่วยนำเต้าหู้เหม็นชุดนี้ไปให้เจ้านายของพวกท่านได้ลองชิมทีเถิด”

“ได้”

ไม่นานนัก จ้าวอีก็รับเต้าหู้เหม็นมาแล้วเดินเข้าไปในห้องหนังสืออีกครั้ง “เจ้านาย อวี๋จือจือเลี้ยงเต้าหู้เหม็นท่านขอรับ”

นี่นับเป็นครั้งแรกที่จ้าวอวิ๋นจิ่นได้กลิ่นเหม็นหึ่งนี้ในระยะประชิดถึงเพียงนี้ ทว่ากลิ่นนี้ก็ยังคงยากที่จะปรับตัวให้คุ้นชินได้ในทันที

เขาขมวดคิ้วพลางตอบกลับไปประโยคหนึ่งว่า “เอาออกไปเถอะ!”

“ขอรับ เจ้านาย”