กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
จากนั้น เขาก็เริ่มเผยสีหน้าท่าทางเหมือนกำลังเรียกร้องคำชมเชยออกมา
“มาสิ!
รีบเอ่ยปากชมข้าเร็วเข้า!”
หลังจากอวี๋จือจือได้ยิน ในใจก็ลอบรำพึง ‘เจ้าเด็กนี่ นึกไม่ถึงเลยว่าจะร้ายกาจยิ่งกว่านางเสียอีก กระทั่งคนในครอบครัวก็ยังไม่เว้นที่จะหลอกใช้’
“อืม... ฉลาดขึ้นมานิดหน่อย ข้าไม่ได้สอนให้เจ้าหลอกคนในครอบครัวเสียหน่อย รอให้วันหน้าเจ้าเล่นงานพวกที่กล้ารังแกพวกเราได้เมื่อใด ข้าจะชมเชยเจ้าอย่างงาม”
เฮ่อหยางฉีกยิ้มกว้าง “ไม่จำเป็นต้องชมข้าก็ได้ วันข้างหน้าเพียงคอยป้อนของอร่อยให้ข้าต่อไปก็พอแล้ว!”
“หยางหยาง! พวกเรามีปณิธานอันยิ่งใหญ่หน่อยได้หรือไม่ อย่าเอาแต่คิดถึงเรื่องกิน กิน กิน ไปวัน ๆ คิดให้มากเข้าไว้ว่าวันข้างหน้าจะขยายกิจการตั้งแผงขายของให้รุ่งเรืองใหญ่โตได้อย่างไร!”
“พวกเราตั้งแผงขายของมิใช่เพื่อจะขายของอร่อยหรอกหรือ”
เขาเฝ้าถวิลหาของอร่อยก็มิได้ผิดที่ใดนี่นา!