กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีหนีงาน
ตอนที่ 292 เถ้าแก่เนี้ย เราเจอกันก็รู้สึกคุ้นเคย...
หลัวปั๋วกับไฉไหลนั่งแห้ง ๆ อยู่หน้าโต๊ะ ใช้ตะเกียบคีบอากาศ แกล้งทำเป็นว่ากำลังกินข้าว
ท้องที่เดิมทีร้องโครกคราก ในเวลานี้ก็เงียบเสียงลง
เพราะใครกันจะยังหิวเมื่อเผชิญหน้ากับลูกตาโต ๆ สองลูก อาเจียนยังแทบไม่ทัน
แต่หลัวปั๋วสัมผัสได้ราง ๆ ว่าอากาศรอบตัวเย็นลงเรื่อย ๆ อีกทั้งมีสายตาเย็นเยียบหลายคู่จับจ้องมายังพวกเขาไม่หยุด
เขาหันศีรษะเล็กน้อย แสร้งกวาดตามองโดยไม่ตั้งใจ แล้วพบว่าแขกรอบข้างกินกันเกือบหมดแล้ว จานของแต่ละคนถูกเลียจนสะอาด มีเพียงอาหารบนโต๊ะของพวกเขาที่ยังไม่ถูกแตะต้องเลยสักคำ กองสูงราวกับภูเขาลูกเล็ก