กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีหนีงาน
ตอนที่ 206 ยอมจำนนซะเถอะ เจ้าหัวขโมยเสื้อผ้า
ตึกตัก...
ตึกตัก...
หัวใจดวงน้อยของหลัวปั๋วเต้นระรัวอย่างบ้าคลั่ง เขาย่อตัวลงต่ำที่สุดแล้วคลานมุดไปตามท่อระบายอากาศอย่างไม่หยุดยั้ง
ในที่สุด เขาก็คลานมาถึงตำแหน่งที่สามารถทะลุไปยังชั้นสองได้
หลังจากเงี่ยหูฟังอย่างละเอียดครู่หนึ่ง เขาก็ถีบบานเกล็ดช่องลมด้านหน้าจนหลุด จากนั้นก็คลานออกมาแล้วกระโดดลงไปบนเตียงผู้ป่วยหลังหนึ่งด้านล่าง
เมื่อมองรอยเท้าสีดำปื้นใหญ่บนผ้าปูที่นอนสีขาวสะอาด หลัวปั๋วก็แอบเบือนสายตาหนีเงียบ ๆ แล้วหันไปสำรวจห้องที่ตนเองอยู่
ยังคงเป็นเตียงผู้ป่วยหกเตียงเหมือนเดิม แต่ชื่อเวชระเบียนตรงปลายเตียงกลับแปลกหน้ามาก แม้แต่เคยได้ยินก็ยังไม่เคย
ดูท่าผังห้องของแผนกผู้ป่วยในทั่วทั้งโรงพยาบาลแห่งนี้จะเหมือนกันทั้งหมด