กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีหนีงาน
ตอนที่ 167 ย่า ดื่มน้ำนี้
หลู่เหรินเจี่ยยังคงสงบนิ่ง ไม่ได้ตรงเข้าไปช่วยเพียงเพราะสงสารชะตากรรมอันน่าเวทนาของหญิงสาว
แน่นอนว่าเขาอยากช่วยเธอ แต่การช่วยอย่างบุ่มบ่ามอาจกลับกลายเป็นทำให้เรื่องแย่ลง
อีกทั้งผู้เล่นอย่างพวกเขาเองก็อาจตกอยู่ในสถานการณ์ลำบาก
คำพูดของเขาทำให้หญิงสาวสงบลงได้สำเร็จ
ชั่วขณะนั้น ภายในถ้ำตกอยู่ในความเงียบงัน
ท้ายที่สุด หญิงสาวก็เป็นฝ่ายเอ่ยปาก “ฉันชื่อเจิงเหวินจิ้ง ใช้นามสกุลตามแม่ พวกคุณเรียกฉันว่าเสี่ยวเจิงก็ได้”
“คุณพูดถูก ฉันต้องคิดให้รอบคอบ”
“ตอนกลางวันอันตรายเกินไป…”
“อีกอย่าง ฉันไม่เชื่อใจคนขับรถคนนั้น”