กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีหนีงาน
ตอนที่ 107 คนเราไม่ใจเหี้ยมพอ...ซี้ด เจ็บชะมัด
เห็นว่าเป็นเวลาบ่ายสองโมงครึ่งแล้ว แต่น้องทุเรียนยังไม่มาทำงาน ท่านอาหวังก็โกรธจนทุบโต๊ะดังปัง
“น่าโมโหเกินไปแล้ว เด็กรุ่นใหม่สมัยนี้ทำงานกันยังไง อยากมาก็มา อยากไปก็ไป”
เขาเอามือไพล่หลังเดินวนไปมาในสถานีกระจายเสียง “บ้าเอ๊ย นี่ยังเป็นเวลางาน ฉันออกไปไม่ได้ ไม่อย่างนั้นจะไปพังประตูบ้านเธอแล้วลากตัวออกมาแน่”
“ไม่ได้ ต้องไล่เธอออกเดี๋ยวนี้ แล้วต้องรีบหาคนมาแทน ไม่อย่างนั้นพรุ่งนี้มะรืนนี้ฉันจะทำยังไง”
คิดดังนั้น ท่านอาหวังก็คว้าไมโครโฟนขึ้นมาอย่างร้อนรน ปรับระดับเสียงจนดังที่สุด หวังให้คนทั้งเมืองเล็กได้ยิน