กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีหนีงาน
ตอนที่ 94 เมืองเล็กไม่มีเด็ก
สีหน้าของน้องทุเรียนย่ำแย่มาก ท่านอาหวังกลายเป็นแบบนี้ได้อย่างไร
ปากของเขาฉีกไปถึงโคนหู อ้าออกกว้าง หากเธอตอบไม่ดี รู้สึกเหมือนบางสิ่งประหลาดจะเกิดขึ้น... หรือว่าเธอมองผิดไป
แต่ตอนนี้เธอไม่กล้าหันกลับไปมอง ทำได้เพียงฝืนยิ้ม “ฉันกำลังมองคนข้างนอก พวกเขาทำความสะอาดถนนกันขยันดี”
ในเงาสะท้อนจากกระจก ความผิดหวังวาบผ่านดวงตาของท่านอาหวัง
เขายืนอยู่ตรงหน้าต่าง มองพนักงานทำความสะอาดกลุ่มนั้นที่ดูแล้วกระโดดโลดเต้นกันอยู่ด้านนอก “แปลกนะ เมื่อก่อนไม่เห็นมีใครทำงานนี้เลย”
แต่ด้วยข้อจำกัดของเวลางาน เขาจึงทำได้เพียงยืนมองอยู่ตรงนี้