กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีหนีงาน
ตอนที่ 49 ต้นทุนจมไม่ควรมีส่วนในการตัดสินใจครั้งสำคัญ
เมื่อเห็นน้องทุเรียนไม่พูดไม่จา แต่เหวี่ยงกระจาดดอกไม้ใบเล็กที่บรรจุก้อนหินฟาดใส่หัวพี่หมูป่าตรง ๆ ทุกคนต่างตั้งตัวไม่ทัน
[เหล่าสือเหรินโหย่วเตี่ยนลวี่] “น้องเอ๋ย เธออยากกินเนื้อหมูหรือ”
น้องทุเรียนกลอกตา “ลงมือก่อนย่อมได้เปรียบ ลงมือทีหลังย่อมซวย พี่หมูป่านั่นสายตาล่อกแล่ก กลอกตาไม่หยุด แค่ดูก็รู้ว่าไม่ได้คิดดี”
“บ้านไหนทำอาหารทีเดียวตั้งสองสามชั่วโมง แถมทำแค่ซุปหม้อเดียว”
“ถ้ามันไม่ได้คิดจะกินฉัน ฉันจะเขียนชื่อตัวเองกลับหัวเลย”