กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีหนีงาน
ตอนที่ 16 สีขาวและสีแดง หัวไชเท้าผู้หิวโหย
“ไม่ชอบมาพากล มันไม่ชอบมาพากลมาก! ทำไมฉันถึงหิวขนาดนี้”
หัวไชเท้าไม่วิ่งลูบท้องอย่างไม่อยากเชื่อ แต่สายตากลับจับจ้องกล่องเส้นเนื้อในมือไม่วาง
ลิ้นของเขาเลียริมฝีปากโดยไม่รู้ตัว รู้สึกว่าสมองว่างเปล่าไปหมด ทั้งร่างราวกับไร้เรี่ยวแรง หิวเหลือเกิน หิว หิว!
หากได้กินสักคำก็คงดี…
คิดเช่นนั้น มือที่ถือแหนบของเขาก็ยื่นไปยังกล่องเส้นเนื้อที่บรรจุเต็มอีกครั้ง
“โครม ๆ ๆ …”
ตู้ปลาส่งเสียงกระแทกทึบหนัก อวี๋เป่าถูกเลี้ยงจนอ้วนกลม เวลากระแทกตู้ปลาก็รุนแรงจนพื้นสะเทือน ราวกับสำนักงานทั้งห้องกำลังสั่นไหว