กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณชายมืด
บทที่ 289 ปล้น! เล่นแบบนี้เหรอ? เล่นไม่ซื่อใช่ไหม?!
-----------------------------------------
ท่านพุทธะฟางอวิ๋นตัดสินใจอย่างรวดเร็ว:
ยื่นมือมารเข้าไปในหลุมดำนั่น!
คนเราหากไม่มีลาภลอยย่อมไม่ร่ำรวย ม้าหากไม่ได้กินหญ้าตอนกลางคืนย่อมไม่อ้วนพี!
ในยามนี้ พุทธะอาถรรพ์ร่างแยกมีระดับพลังหยุดนิ่งอยู่ที่ ระดับเจ้าเซียนขั้นสมบูรณ์ หากสามารถก้าวหน้าไปได้อีกขั้น?...
นั่นจะเป็นความน่าสะพรึงกลัวระดับไหนกันในโลกหล้า?!
‘แม้แต่ บันไดสวรรค์แดนเต๋า หนึ่งพันขั้นข้ายังปล้นมาได้จนเกลี้ยง~! แค่หลุมดำเล็กๆ จะไม่คว้ามาได้ง่ายๆ เชียวหรือ?!’
“เจี๋ยเจี๋ย~! ส่งมาให้ข้าซะดีๆ ~!”
พุทธะอาถรรพ์ผู้ดูเคร่งขรึมสง่างามยกยิ้มที่มุมปาก ในขณะที่เสียงสวดมนต์มารดังก้องกังวาน แขนสีดำนับพันที่ดูราวกับมังกรคดเคี้ยวบนร่างกายก็ขยายตัวยืดออกอย่างรวดเร็ว!