176 - บทที่ 176 ราชาเซียนผู้โศกเศร้า และเซียนกู่ยินผู้เปี่ยมสุข

บทที่ 176 ราชาเซียนผู้โศกเศร้า และเซียนกู่ยินผู้เปี่ยมสุข

-----------------------------------------

เขาหยิบแก่นแท้แห่งความมืดมิติออกมา

มันคือผลึกรูปทรงสี่เหลี่ยมขนมเปียกปูนที่โปร่งใสและงดงาม บนผิวผลึกแผ่ซ่านด้วยแสงรัศมีสีขาวจางๆ

ยามที่แสงรัศมีสาดส่อง มิติโดยรอบที่อยู่ติดกับผลึกก็เริ่มสั่นไหวอย่างเลือนราง

ช่างมหัศจรรย์ยิ่งนัก

ฟางอวิ้นกุมแก่นแท้แห่งความมืดมิติไว้ในมือเพื่อทำความเข้าใจ ไม่นานเขาก็รู้สึกถึงความว่างเปล่ากระจ่างแจ้งที่เอ่อล้นขึ้นมาในใจ

แววตาของเขาเป็นประกาย ฟางอวิ้นรีบฝึกฝน 《คัมภีร์สุญตาห้วงมิติ》 ทันที