127 - บทที่ 127 เซียนกู่ยิน

บทที่ 127 เซียนกู่ยิน

-----------------------------------------

“ศิษย์พี่หยุน...”

ศิษย์อาหญิงเมิ่งเยียนและเซียนลั่วอวี้ถูกมือหนาคว้าจับมือน้อยๆ ไว้โดยไม่ทันตั้งตัว หัวใจของพวกนางสั่นไหว ใบหน้าอาบไปด้วยสีแดงระเรื่อ ก้อนเนื้อในอกเต้นรัวไม่เป็นจังหวะ

พวกนางพยายามจะสะบัดออกตามสัญชาตญาณ แต่ฝ่ามือนั้นกลับอบอุ่นและทรงพลัง

การขัดขืนของพวกนางดูอ่อนแรงเหลือเกิน

สุดท้ายจึงจำต้องยอมจำนนต่อการกระทำนั้น

ในชั่วขณะนี้ ความรู้สึกของพวกนางซับซ้อนยิ่งนัก ทั้งยังมีความหวาดหวั่นปนอยู่ด้วย!

ก่อนหน้านี้เมฆโลหิตมักวางตัวเป็นผู้ที่ไม่ยุ่งเกี่ยวกับสตรี ทั้งยังเพิกเฉยต่อพวกนางมาโดยตลอด

ทว่าในยามนี้ เขากลับกล้าหาญถึงเพียงนี้ จนทำเอาพวกนางรู้สึกหวาดกลัวขึ้นมาเสียอย่างนั้น...