กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณชายมืด
บทที่ 59 เซียนน้อยม่อหลินจากไปแล้ว.......
-----------------------------------------
อารมณ์ดีเป็นอย่างยิ่ง!
“เซียนว่างเปล่าระดับสองถํ้าสวรรค์? ก็แค่เท่านี้!”
ฟางอวิ้นเงยหน้ามองไปยังความว่างเปล่าทำมุม 45 องศา ร่างกายตั้งตรงดุจต้นสนที่ยืนหยัดอยู่ในสวน ทั้งยังดูราวกับเซียนที่ถูกเนรเทศลงมาและกำลังทระนงตนอยู่บนยอดเขา
ท่าทีของเขาดูสงบนิ่งและโดดเดี่ยว ราวกับพร้อมจะอาศัยสายลมจากไปสู่เก้าชั้นฟ้าได้ทุกเมื่อ
ทว่าเมื่อดูสีหน้าของเขา กลับเต็มไปด้วยรอยยิ้มเยาะ มุมปากยกขึ้นสูง เปี่ยมไปด้วยความโอหังและดูแคลน
สถานการณ์ทางฝั่งของเมฆโลหิตนั้น เขาเฝ้าติดตามอยู่ตลอด ความเคลื่อนไหวที่เกิดจากเซียนว่างเปล่าระดับสองถํ้าสวรรค์นั้น เพียงพอที่จะบอกได้ว่าพรสวรรค์ระดับอัจฉริยะเช่นนี้เป็นที่น่าอิจฉาเพียงใด!
แต่ทว่า นั่นก็เป็นเพียงแค่ความน่าอิจฉาสำหรับผู้อื่นเท่านั้น!
ไม่รวมถึงตัวเขา ฟางอวิ้น