012 - บทที่ 12 ภัยพิบัติไร้เหตุผล

บทที่ 12 ภัยพิบัติไร้เหตุผล

-----------------------------------------

ครู่ต่อมา ฟางอวิ้นและคนทั้งสามเดินจากไป ในใจของแต่ละคนต่างมีความรู้สึกที่ยากจะบรรยาย

สำหรับฟางอวิ้นนั้นยังถือว่าปกติ อย่างไรเสียเขาก็ไม่ได้คิดจะจากไปไหนอยู่แล้ว

ในเหมืองแห่งนี้ไม่เพียงแต่สามารถกอบโกย ‘ผลึกเปลี่ยนเซียน’ ได้มหาศาล หากเขาต้องการออกไปข้างนอก ก็ยังสามารถอาศัยร่างแยกออกไปได้เช่นกัน

ทว่าลู่ติ่งกงและฉินเฟิงกลับไม่เหมือนกัน ในใจของพวกเขาเวลานี้เรียกได้ว่าขึ้นๆ ลงๆ อย่างหนัก

โดยเฉพาะลู่ติ่งกงที่โกรธจนหนวดกระดิก ใบหน้าดำคล้ำ

เมื่อครู่ตอนที่กำลังเปลี่ยนผ่านสู่เซียนบนท้องฟ้า เห็นผู้อื่นมองมาด้วยความอิจฉาริษยา ลู่ติ่งกงรู้สึกสุขใจยิ่งนัก นึกว่าปลาจะกระโดดข้ามประตูมังกรได้แล้ว ใครจะไปคิดว่าสุดท้ายกลับต้องมาขุดเหมือง!