กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย อ่านไปแปลไป
บทที่ 155 ฉันก็เป็นคุณพ่อของเธอเหมือนกัน
ครูพละไปหยิบลูกบอล เชือกกระโดด และอุปกรณ์กีฬาชนิดอื่น ๆ กลับมา พวกเด็ก ๆ ก็พากันกรูเข้าไปเลือกของที่ตัวเองอยากเล่นทันที
เด็กผู้ชายส่วนใหญ่เลือกหยิบลูกบอลกัน ส่วนเสี่ยวหรวนเองก็อยากไปหยิบเชือกกระโดดมาเล่นเหมือนกัน แต่กลับถูกเจียงจิ่นเฉิงดึงเอาไว้
“ขาน้องสาวยังเจ็บอยู่ กระโดดไม่ได้ เมื่อกี้วิ่งช้า ๆ ยังพอไหว แต่ถ้ากระโดดจะเจ็บนะ”
เสี่ยวหรวนมองเจียงจิ่นเฉิงด้วยดวงตากลมโตอย่างน่าสงสาร
“แต่พี่จิ่นเฉิง เสี่ยวหรวนอยากเล่นกับทุกคนด้วยนี่คะ”
เจียงจิ่นเฉิงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะวิ่งไปเอาลูกบอลมา แล้วหยุดตรงจุดที่ห่างจากเสี่ยวหรวนประมาณหนึ่งเมตร จากนั้นก็วางลูกบอลลงบนพื้น