กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย อ่านไปแปลไป
บทที่ 127 กงเชียนฉื่อ
เสี่ยวหรวนถึงกับพับแขนเสื้อขึ้น เตรียมจะปีนต้นไม้แล้ว แต่เด็กหนุ่มที่นอนเอาหนังสือปิดหน้าอยู่บนต้นไม้กลับกระตุกมุมปากเล็กน้อย
เขายื่นมือหยิบหนังสือออกจากใบหน้า ก่อนจะค่อย ๆ ลุกขึ้นนั่ง ดวงตาสีอ่อนทอดมองลงมาด้านล่าง แล้วก็สบเข้ากับดวงตากลมโตดำขลับคู่หนึ่งพอดี
เสี่ยวหรวนที่กำลังจะปีนต้นไม้ “…………”
“พี่ชาย นอนพอแล้วหรือยังคะ?”
เสี่ยวหรวนยืนตัวตรงอย่างว่าง่าย พลางโบกมือเล็ก ๆ อวบ ๆ ทักทายเด็กหนุ่มบนต้นไม้
ใบหน้าของเด็กหนุ่มค่อนข้างซีด แม้จะนอนอยู่บนต้นไม้นานขนาดนี้ แต่ใบหน้าก็ยังไม่มีสีเลือดเลยแม้แต่น้อย
เขาสวมชุดนักเรียนของเฟิงหัว เป็นเสื้อเชิ้ตสีขาวกับกางเกงและเสื้อคลุมสีน้ำเงิน