กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย อ่านไปแปลไป
บทที่ 124 ฉันคือคุณพ่อของเสี่ยวหรวน
“คุณพ่อคะ เสี่ยวหรวนไปแล้วนะ อย่าลืมคิดถึงเสี่ยวหรวนด้วยนะคะ เสี่ยวหรวนก็จะคิดถึงคุณพ่อเหมือนกันค่ะ”
พูดจบ เสี่ยวหรวนก็ลงจากรถอย่างอาลัยอาวรณ์ ส่วนซูเหยียนสวมแว่นกันแดดกับหมวกแก๊ป แล้วเดินตามเจ้าก้อนน้อยเข้าโรงเรียนไปด้วย
“เจ้าก้อนน้อย ตอนนี้คุณครูประจำชั้นอยู่ในห้องเรียนหรือเปล่า?”
เมื่อเห็นบรรดาผู้ปกครองที่พาลูก ๆ มาส่งโรงเรียน ซูเหยียนก็อดเสียดายขึ้นมาไม่ได้
รถของเขาออกจะสวยขนาดนั้น สีสันก็สวยสะดุดตาขนาดนั้นแท้ ๆ แต่บางคนกลับไม่รู้จักชื่นชมเอาเสียเลย
“คุณครูเซี่ยอยู่ในห้องเรียน คอยดูเพื่อน ๆ อยู่ค่ะ คุณพ่อจะไปหาคุณครูเซี่ยเหรอคะ?”
ซูเหยียนพยักหน้า