กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย อ่านไปแปลไป
บทที่ 87 คุณแม่ซูอวดหลานสาว
“มาแล้วเหรอ”
คุณแม่ซูมองมู่เซิน ก่อนจะกลับมาเป็นไป๋รั่วเยียนผู้สง่างามและดูเรียบร้อยดังเดิม เพียงแต่สีหน้ากลับเต็มไปด้วยความเสียดาย
ทำไมถึงมาเร็วขนาดนี้นะ
มู่เซินทำเหมือนไม่เห็นสีหน้าเสียดายของเธอ เขายื่นของขวัญที่แวะซื้อมาให้เธอ
“คุณน้าซู ผมมารับเสี่ยวหรวนครับ”
ไป๋รั่วเยียนรีบร้องขึ้นมา
“มา ๆ เข้ามานั่งก่อน มาแล้วจะเอาของขวัญมาทำไมกัน จะกินข้าวก่อนแล้วค่อยกลับไหม?”
คุณแม่ซูมองเสี่ยวหรวนกับมู่เซินอย่างอาลัยอาวรณ์
เธออยากให้เจ้าก้อนนุ่มอยู่ที่นี่ต่ออีกสักหน่อยจริง ๆ นี่นา