กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย อ่านไปแปลไป
บทที่ 82 วาดรูปบนใบหน้าคุณพ่อซูเหยียน
ซูเหยียน “ฉันไม่จริงจังตรงไหน? ฉันแค่อยากให้ลูกเรียนอย่างสบาย ๆ และมีความสุข ลูกสาวของฉันได้รับความฉลาดและความสามารถมาจากฉัน เรียนอะไรก็ต้องเร็วอยู่แล้ว เรียนแบบสบาย ๆ ไม่ดีกว่าหรือ?”
มู่เซิน “ต่อให้ฉลาดแค่ไหนก็ต้องมีสภาพแวดล้อมที่ดีในการเรียน แล้วนายแน่ใจนะว่าเข้าใจคำว่าฉลาดดีแล้ว? เสี่ยวหรวนน่ะฉลาดจริง แต่เกี่ยวอะไรกับนาย?”
ซูเหยียนไขว่ห้าง มองเขาด้วยสีหน้าไม่ยี่หระ
“ถ้าอย่างนั้นก็ขอโทษด้วยแล้วกัน ฉันอาจไม่มีความสามารถด้านอื่น แต่เรื่องความฉลาดนี่ ทุกคนยอมรับกันหมด”
มู่เซินมองเขาอย่างดูแคลน
“แฟนคลับของนายยอมรับกันหมดน่ะสิ?”
ซูเหยียนสะบัดผมอย่างไม่พอใจ